ACT voor de eerste maanden was echt de - in mijn ogen - perfecte therapie. Lichaamsgerichte therapie wil ik heel graag starten op korte termijn voor de verwerking van de onderliggende trauma's, maar leren hoe in het "hier en nu" dealen met al die angsten en nare gedachten is in het begin - wanneer je nog te veel ontregeld en uitgeput bent voor diepere therapie - essentieel, en dat leer je met ACT.
Ik heb lichaamsgerichte psychotherapie gedaan, en dat was SUPER nuttig in iedere fase van mijn burnout. Daar zat o.a. ook ACT in verwerkt. Er wordt natuurlijk gekeken naar wat jij op dat moment nodig hebt, als je een goede therapeut treft. Ik zou zoals Ax ook zegt in ieder geval in de eerste fase niet al te heftige traumatherapie volgen, zoals EMDR oid. Maar lichaamsgerichte therapie is eigenlijk ook traumatherapie maar dan zachter, afgestemd op wat jouw lichaam op dat moment aangeeft dat het kan dragen. In mijn ervaring in ieder geval. CGT was voor mij, zeker in eerste fase, he-le-maal niks. Je brein werkt amper en dan moet je je issues op cognitief niveau aanvliegen, hopeloos. Ik denk wel oprecht dat als je een goede psycholoog hebt die enigszins gespecialiseerd is in burnout, en je in de juiste fase zit, dat CGT wel iets zou kunnen doen. Het ligt allemaal zo erg aan wie je treft. Het belangrijkste is dat je je goed voelt bij je behandelaar. Dat je je begrepen, gezien en veilig voelt. Om te helen op jouw voorwaarden en tempo.
Dankjewel, interessant! Veel goede verhalen over ACT dus. Ben altijd een beetje bang dat je daar leert “ja het is nou eenmaal zo, leg je er maar bij neer”. CGT voelde voor mij ook zo in het verleden, waarbij je dan gedachtes uitdaagt, dat helpt mij echt totaaal niet. Ik ben dus ook in lichaamsgerichte traumatherapie gegaan, omdat ik overal las dat je een burnout kunt verhelpen door de kern ook op te lossen en ik dacht dat alles aan mn copings lag/ligt, nu zal dat wel zo zijn, maar eerlijk gezegd heeft het me ook heel erg ontwricht, omdat ik gevoelsmatig dat allemaal niet meer “mag zijn”, omdat ik daardoor in een burnout beland ben en dat maakt dat ik me gevoelsmatig ook niet meer echt mezelf mag voelen en nog verder van mezelf ben komen te staan. Dus eenieder die dit leest en er net in zit: wees hier inderdaad voorzichtig mee in het beginstadium
Interessant dat we zo een andere ervaring hebben bij lichaamsgerichte therapie. Voor mij is het echt het enige geweest wat écht werkte. Ik herken een beetje wat je zegt, maar meer als een korte fase waarin ik dan soms dacht “ik mag ook niks” “mn coping strategieeen hebben me in deze shit gebracht maar ik weet niet hoe t anders moet”. Maar langzamerhand, met vallen en opstaan, leer ik de patronen te zien en om het anders te doen, én om begrip te hebben voor mezelf als dat vaak genoeg nog niet lukt. Je bent wie je bent, met coping en alles. Je klinkt heel streng naar jezelf dat je nu dan al die coping in 1 klap niet meer mag doen. Ik hoop niet dat je therapeut dat zo gecommuniceerd heeft 😅. Ik leer juist ook in therapie dat die coping heel nuttig was en me mijn jeugd heeft helpen “overleven”. Dus beetje dankbaarheid en begrip voor je onbewuste patronen is welkom. Het kan heel ontnuchterend en eng zijn om te beseffen dat wie je dacht dat je was, gedeeltelijk coping was. Wie ben je dan wel? Dat kan heel onveilig voelen eigenlijk, om dat dan los te laten. Dat herken ik wel. In mijn ervaring: alles met kleine stapjes, en een behandelaar hebben die je hierin die veiligheid, begrip, ruimte, geduld kan bieden is goud waard. En idd wat we allemaal zeggen: niet te snel van alles gaan doen in de beginfase. Less is more!
ACT hielp mij in de eerste periode van mijn burn-out en pas ik nu ook nog wel geregeld toe. Had toen na ongeveer een jaar via mijn werkgever een psycholoog die me ondersteunde bij (mislukte ;') re-integratie). Verder was andere therapie toen nog veel te veel voor m'n hoofd en lijf. Onlangs (ik ben inmiddels 2 jaar BO) gestart met schematherapie en dat voelt voor nu wel als een goede aanvulling op ACT.
@ Marina: dankjewel voor je uitgebreide antwoord ook! Ja ik ben ook heel streng voor mezelf, een van mn copings dus ook.. het is inderdaad wat je omschrijft “wie ben je dan nog wel”. Ik heb veel te maken met angsten en controleverlies moeilijk vinden, dus daar hoop ik meer begeleiding in te krijgen. De therapeut had dat inderdaad niet gezegd haha, ik zelf. Dankje voor je inzichten!
@Anoniem ik denk dat ACT juist heel goed voor je is omdát je nog zo in de strijdmodus zit. Ik lees dat volledig door je bericht heen. "ja het is nou eenmaal zo, leg je er maar bij neer" is namelijk precies wat er nodig is om in de rust te komen. Niet neerleggen bij "ik blijf voor altijd ziek", maar wel neerleggen bij het feit dat je NU ziek bent en daar geen controle over hebt. Ook je quote "...omdat ik overal las dat je een burnout kunt verhelpen door de kern ook op te lossen en ik dacht dat alles aan mn copings lag/ligt..." laat dit zien. Je wilt niet in een burnout zitten. En dat is mega logisch en voor iedereen hier herkenbaar, je grijpt alles aan om maar beter te worden. Het probleem is alleen dat dat je alleen maar vaster zet. Ik denk dat ACT echt helpend kan zijn, met de juiste therapeut die je af en toe weer even terug roept als je weer te veel in oplossingsmodus komt. Bij ACT leer je ook een beginnetje in "pijn en ongemak toelaten" en dat is eigenlijk de kern van alles: niet langer vechten tegen onrust, klachten, verdriet, boosheid, angst en (fysieke) ongemakken, maar het accepteren zoals het is. En dat is niet hetzelfde als bij de pakken neerzitten; juist niet. ACT focust zich juist op toelaten en tegelijk proberen toch met al die klachten nog te genieten. En leren doen wat voor jóú belangrijk is.
@Anoniem ik denk dat ACT juist heel goed voor je is omdát je nog zo in de strijdmodus zit. Ik lees dat volledig door je bericht heen. "ja het is nou eenmaal zo, leg je er maar bij neer" is namelijk precies wat er nodig is om in de rust te komen. Niet neerleggen bij "ik blijf voor altijd ziek", maar wel neerleggen bij het feit dat je NU ziek bent en daar geen controle over hebt. Ook je quote "...omdat ik overal las dat je een burnout kunt verhelpen door de kern ook op te lossen en ik dacht dat alles aan mn copings lag/ligt..." laat dit zien. Je wilt niet in een burnout zitten. En dat is mega logisch en voor iedereen hier herkenbaar, je grijpt alles aan om maar beter te worden. Het probleem is alleen dat dat je alleen maar vaster zet. Ik denk dat ACT echt helpend kan zijn, met de juiste therapeut die je af en toe weer even terug roept als je weer te veel in oplossingsmodus komt. Bij ACT leer je ook een beginnetje in "pijn en ongemak toelaten" en dat is eigenlijk de kern van alles: niet langer vechten tegen onrust, klachten, verdriet, boosheid, angst en (fysieke) ongemakken, maar het accepteren zoals het is. En dat is niet hetzelfde als bij de pakken neerzitten; juist niet. ACT focust zich juist op toelaten en tegelijk proberen toch met al die klachten nog te genieten. En leren doen wat voor jóú belangrijk is.