ACT hielp mij in de eerste periode van mijn burn-out en pas ik nu ook nog wel geregeld toe. Had toen na ongeveer een jaar via mijn werkgever een psycholoog die me ondersteunde bij (mislukte ;') re-integratie). Verder was andere therapie toen nog veel te veel voor m'n hoofd en lijf.
Onlangs (ik ben inmiddels 2 jaar BO) gestart met schematherapie en dat voelt voor nu wel als een goede aanvulling op ACT.
@Anoniem ik denk dat ACT juist heel goed voor je is omdát je nog zo in de strijdmodus zit. Ik lees dat volledig door je bericht heen.
"ja het is nou eenmaal zo, leg je er maar bij neer" is namelijk precies wat er nodig is om in de rust te komen. Niet neerleggen bij "ik blijf voor altijd ziek", maar wel neerleggen bij het feit dat je NU ziek bent en daar geen controle over hebt.
Ook je quote "...omdat ik overal las dat je een burnout kunt verhelpen door de kern ook op te lossen en ik dacht dat alles aan mn copings lag/ligt..." laat dit zien. Je wilt niet in een burnout zitten. En dat is mega logisch en voor iedereen hier herkenbaar, je grijpt alles aan om maar beter te worden. Het probleem is alleen dat dat je alleen maar vaster zet.
Ik denk dat ACT echt helpend kan zijn, met de juiste therapeut die je af en toe weer even terug roept als je weer te veel in oplossingsmodus komt. Bij ACT leer je ook een beginnetje in "pijn en ongemak toelaten" en dat is eigenlijk de kern van alles: niet langer vechten tegen onrust, klachten, verdriet, boosheid, angst en (fysieke) ongemakken, maar het accepteren zoals het is. En dat is niet hetzelfde als bij de pakken neerzitten; juist niet. ACT focust zich juist op toelaten en tegelijk proberen toch met al die klachten nog te genieten. En leren doen wat voor jóú belangrijk is.
@Anoniem ik denk dat ACT juist heel goed voor je is omdát je nog zo in de strijdmodus zit. Ik lees dat volledig door je bericht heen.
"ja het is nou eenmaal zo, leg je er maar bij neer" is namelijk precies wat er nodig is om in de rust te komen. Niet neerleggen bij "ik blijf voor altijd ziek", maar wel neerleggen bij het feit dat je NU ziek bent en daar geen controle over hebt.
Ook je quote "...omdat ik overal las dat je een burnout kunt verhelpen door de kern ook op te lossen en ik dacht dat alles aan mn copings lag/ligt..." laat dit zien. Je wilt niet in een burnout zitten. En dat is mega logisch en voor iedereen hier herkenbaar, je grijpt alles aan om maar beter te worden. Het probleem is alleen dat dat je alleen maar vaster zet.
Ik denk dat ACT echt helpend kan zijn, met de juiste therapeut die je af en toe weer even terug roept als je weer te veel in oplossingsmodus komt. Bij ACT leer je ook een beginnetje in "pijn en ongemak toelaten" en dat is eigenlijk de kern van alles: niet langer vechten tegen onrust, klachten, verdriet, boosheid, angst en (fysieke) ongemakken, maar het accepteren zoals het is. En dat is niet hetzelfde als bij de pakken neerzitten; juist niet. ACT focust zich juist op toelaten en tegelijk proberen toch met al die klachten nog te genieten. En leren doen wat voor jóú belangrijk is.