November is het al 5 jaar. En ook al heb ik superveel dingen verwerkt en heb ik mezelf beter leren kennen en geleerd dichterbij mezelf te blijven dan ooit. Ik struggle met de eenzaamheid.
Mijn sociale vangnet is nihil.
Omdat ik een paar jaar voor deze zware burnout uit een gewelddadige relatie kwam met de vader van mijn kinderen.
Ik verloor tijdens de scheiding mijn oudste vriendinnen. Die waren de zwaarte rond mijn leven zat. En hadden me sowieso nooit echt gesteund of gezien wat er gaande was. Dus ik probeerde daar niet al te veel mee te zitten en door te gaan. Maar een paar jaar later verloor ik nog een wat ik dacht hele goeie vriendin, na 15 jaar van de 1 op andere dag, zonder uitleg uit mn leven. Vlak daarna stortte ik in. En ben nu dus al jaren aan het proberen op te krabbelen en al die gebeurtenissen te verwerken. En mijn plek daarin.
Maar de stapjes die ik zet richting een actiever leven gaan nog steeds zo langzaam en met grote terugvallen waarin ik weer weken/maanden geen afspraken kan maken buitenshuis.
Het is voor mij zo moeilijk om weer stapjes in de buitenwereld te zetten, omdat ik niet alleen mijn belastbaarheid en angst voor terugval moet overwinnen, maar dat ook nog moet doen zonder een vanzelfsprekend sociaal netwerk waarin ik me veilig en vertrouwd kan bewegen, waardoor bijna elke nieuwe stap tegelijk fysiek, sociaal én emotioneel veel van me vraagt.
En ik snak juist naar gezelligheid en sociale interactie. Ik was ooit een sprankelende vrolijke vrouw.
Nu weet ik het niet meer.
Laatst voelde ik een knobbeltje in mn borst en dan denk ik dus: waarom zou ik het laten onderzoeken. Ik heb geen energie voor een behandeling. En voor welk leven zou ik nog door zo'n hel gaan?
Dit is al zwaar genoeg om vol te houden. Er kan niks bij.
En ik merk dat ik dit soort gevoelens en gedachten krijg bij iedere nieuwe langere terugval. Het duurt me nu gewoon te lang. Ook al heb ik me maanden iets vrijer mogen voelen. Het komt nooit ook maar in de buurt van een leven buitenshuis.
En om dan ook daarna ook nog eens weer weken en misschien maanden een stap te moeten doen kan ik gewoon mentaal niet meer aan.
Sorry voor het depressieve verhaal. Maar ben het gewoon helemaal beu. En dat die 5 jaars grens eraan komt helpt ook niet mee.