Zoek niet meer naar een oplossing

Ax • 12-10-2026

We zijn allemaal op zoek naar een uitweg uit deze ellende. Therapie, medicatie, ontspanningsoefeningen, het is allemaal nuttig, wellicht nodig (zeker therapie, mindfulness etc). En toch doen we het vaak met de verkeerde motivatie: om geen klachten meer te hebben. Om geen nare gedachten meer te hebben. Om ons weer beter te voelen. Helaas is dat nu juist het probleem. Want hoe meer je strijdt tegen al die dingen, hoe meer je probeert het weg te halen, hoe meer je in de vechtmodus komt. En dat houdt alle gedachten, angsten, klachten juist in stand. Het is ongelooflijk ingewikkeld. Want aan het is heel goed om therapie te volgen. Om mindfulness te trainen. En soms is medicatie ook nodig. Tegelijk moet het doel niet zijn om alle klachten weg te nemen, maar om ze te leren dragen. Om anders met de angst om te gaan. Een leven waarin je altijd kalm wilt zijn, is alsnog een leven van controle. En juist die controle loslaten maakt dat je uit de vechtstand komt. Maakt dat je herstelt. Ik snap de zoektocht naar de juiste medicatie. Naar tekorten in je bloed in de hoop dat dat een snelle oplossing is. Naar manieren om die heftige angst de kop in te drukken. Maar ik weet inmiddels zodanig veel over het zenuwstelsel, zowel uit de wetenschap als uit eigen ervaring, dat het alleen beter wordt als je leert alles toe te laten. Hoeveel verhalen ik wel niet gelezen heb van mensen die pas begonnen te herstellen toen ze stopten met proberen te herstellen... Leestips: "Ik dacht dat ik wist wat een burnout was tot ik er een kreeg" "Over de kop"

Reageer

Rapporteer

Reacties

Iets tegen dat zware hoofd en zwaar lichaam waar ik net 10 min mee kan wandelen, zou wel fijn zijn Axi Taxi 😜

N. • 12-10-2026

Rapporteer

Dat is het juist, ik heb totaal geen weerstand, de weerstand treft mij..ik kan dat niet geloven in welke situatie ik in zit. Mijn brein blijft aan staan, slapen is gewoon een trauma geworden. Ik voel mij niet mezelf, ik lijk een totaal andere persoon geworden. Ik kan niet meer denken over gewoon het leven of dingen ondernemen in huis. Ik zit volledig in mijn hoofd, afgesloten, afwezig en totaal in paniek, elke minuut van de dag! Geen veiligheid, niet bij het slapen en niet bij het dagelijks leven. Ik ben zo gespannen dat de QEEG bij de neuropsychiater in het extreem in het rood was. Leg mij dit eens uit.. hoe kan ik met zo een gevoel iets accepteren? En het mooiste is dat er helemaal geen vooruitgang is. Het is zo erg geworden dat ik eigenlijk niet meer kan bestaan. Ik huil er krokodillen over

Corrado • 12-10-2026

Rapporteer

https://www.isamupsychologen.nl/een-burn-tussen-je-oren-en-waarom-dat-geloven-je-herstel-zal-ondermijnen/ Voor de liefhebbers. Lees deze blog. Naar mijn inziens is niet zo zeer het stoppen met proberen te herstellen de key tot herstel. Maar accepteren dat je tijdelijk minder kan. En hoe sneller je dat accepteert hoe beter je je leven dan kan inrichten op de grenzen die je dan hebt. Blijven vechten, ook nieuwe therapien proberen duwen je telkens over de grens

Anoniem • 12-10-2026

Rapporteer

Ik merk dat hoe minder ik er mee bezig ben, hoe minder klachten ik heb. En de klachten die ik heb, laat ik er zijn. Vnl emoties toelaten en het er laten zijn. Her is gruwelijk zwaar, maar er is licht aan het einde van al onze tunnels.

Mo • 12-10-2026

Rapporteer

Accepteren dat je je slecht voelt. Het voelt als de strijd opgeven. En de strijd opgeven betekent doodgaan. Net als iemand die de strijd tegen kanker heeft opgegeven. Die gaat dood, maar word uiteindelijk bevrijd van de ziekte. Zo zie ik het alleen mogen wij blijven leven. Geef de strijd op. Stop met vechten. Hoe je dat doet? Dat is voor iedereen anders. Maar als de eeuwige moeheid weg is na een aantal maanden word dat je volgende ‘strijd’. Geef op, geef over. Begraaf de strijdbijl.

T • 12-10-2026

Rapporteer

In reactie op Anoniem

Eens, Anoniem. Acceptatie is een woord dat het lijkt alsof je je bij de situatie neerlegt, alsof je het allemaal prima vindt. Dat is niet hoe ik het bedoel. De strijd opgeven betekent voor mij niet je erbij neerleggen dat dit de rest van je leven is, maar wat jij ook zegt - dat dit nu is wat je leven is. Voor nu. En dat dat pijn doet en klote is en dat je er helaas nu niks aan kunt doen.

Ax • 12-10-2026

Rapporteer

In reactie op Corrado

@Corrado ik snap je. De eerste maanden, toen ik net was uitgevallen, had ik precies wat jij omschrijft. Alles draaide om ziek zijn, burnout, stress, en vooral: angst angst angst. Het was echt verschrikkelijk. En toen mijn partner mij verliet, kwam ik nog dieper te zitten. Er was nul veiligheid. Letterlijk nul. En iedereen die tegen me zei dat ik de pijn er moest laten zijn, mocht van mij echt oprotten. Want mijn angsten waren zó groot dat het letterlijk onmogelijk voor me voelde dat het ooit goed zou kunnen komen. On-mogelijk. En ieder ander kon me vertellen dat ik me niet zo hoefde te voelen, dat het echt beter ging worden, maar het lukte me niet om dat te geloven. Elke minuut - elke seconde - was er een te veel. Het was niet zomaar een ernstige depressie (dat heb ik nog steeds) - het voelde letterlijk alsof ik aan het sterven was. En mijn hoofd bleef maar gaan, het was alsof de gedachten voor mijn ogen duizelden. Volledig ontregeld, volledig doodsbang, slapen lukte niet. Niks. Het gaat nog steeds niet goed. Maar de reden dat het nu minder slecht gaat (beter klinkt te positief) is een combinatie van medicatie, de juiste hulp en - ja toch - elke keer weer ruimte geven aan de pijn. Zolang je zenuwstelsel bang blijft voor de pijn en nare emoties, blijft het in vechtstand en blijft die drukte in je hoofd, blijft slapen onmogelijk voelen, blijft het verschrikkelijk. Medicatie zorgde dat het nét iets minder heftig was. Fijne therapeuten en de juiste mensen om me heen zorgen dat ik weer een heel klein beetje veiligheid kon voelen - heel minimaal, maar ik leun als het ware een beetje op de zenuwstelsels van anderen zodat zij me veiligheid geven. Zeker de band met mijn therapeuten is daarvoor essentieel. We doen dan ook regelmatig lichaamsgerichte oefeningen die ik in mijn eentje ook kan doen, maar met hen komt er veel meer los dan in mijn eentje omdat ik meer veiligheid ervaar. En de laatste is dat ik heel veel journal. Soms op mijn laptop als dat lukt, soms op een notitieboek, soms in de vorm van een soort videodagboek. Maar ik zeg of schrijf alles van me af, alles wat er in me opkomt, ook als dat alleen maar duizend keer "ik wil niet meer" is. Ook als dat al mijn angsten zijn. Nog steeds heb ik heel veel angsten. Ik ben de hele dag door bang. Maar ik zit niet meer op -100; ik ben naar -95 gegaan. En dat alleen al helpt om een minimale hoeveelheid vertrouwen te krijgen dat het dus inderdaad beter kan worden.

Ax • 12-10-2026

Rapporteer

In reactie op Corrado

Ik denk dat het woord accepteren, zoals Ax het omschrijft, verkeerd wordt gelezen. Ik heb er ook mee geworsteld en diep gezeten. Allereerst denk ik dat wat Ax schrijft, niet als “verwijt” opgevat moet worden. Zo doen meeste dat ook niet denk ik, alleen kan het wel zo voelen. “Ik wil beter worden, dus doe ik het fout?” Dat voelt paradoxaal. Het lichaam, en ik denk ook ons brein, is gemaakt om ons beter te maken. Als je een wondje / snee hebt, lost je lijf het vanzelf op door die wond te helen. Ik denk dat we nu eenmaal zo geprogrammeerd zijn. Wat ik zelf een goede analogie vind is die met misselijkheid. Als je misselijk bent, accepteer je dat dan? Nee, je bent er bang voor. Je haat het! Je wil het weg hebben. Maar wegdenken, analyseren en oplossen lukt niet. Je moet het dragen…. De misselijkheid zorgt voor nog ergere klachten, zoals overgeven: heel naar! Maar daarmee reinigt je lijf zich wel van de eventuele bacterie of wat er ook speelt. Zo denk ik ook dat je dit niet hoeft te “accepteren” in die zin dat je een soort zen-master bent die met 2 vingers in de neus erdoorheen vliegt. Want als het zo makkelijk zou gaan, is er dan nog wel een probleem om überhaupt te hoeven “accepteren”? Nee, er is een “probleem”, je voelt je verrot, je wil ervan af. En de enige weg is dat je erdoorheen moet, en soms is dat haast niet te dragen. Dat kan ik beamen.

Gia • 12-10-2026

Rapporteer

Mooi gesproken, Gia. Accepteren heeft vaak een nare bijsmaak. Je analogie met misselijkheid is heel treffend. Misschien is "erin berusten" een betere term. Je hoeft het niet leuk te vinden, maar op een of andere manier wel dragen. En inderdaad, het is geen aanval. Het is fucking moeilijk. Ik struggle er zelf ook nog steeds mee. Maar voor mij is vasthouden aan deze theorie wel helpend om berusting te vinden dat het nu is zoals het is - hoe klote ook.

Ax • 12-10-2026

Rapporteer

Misschien klinkt aanvaarden voor sommigen hier beter. Een tip: wanneer bijvoorbeeld een psycholoog ergens mee komt, met bepaalde woorden of woordgroepen of van die bekende "standaard" zinnetjes, en deze vervolgens niet aan je uitlegt (om wat voor reden dan ook, want dat kunnen er echt meerdere zijn) vraag dan wat diegene eigenlijk precies bedoelt. Het krijgen van geen uitleg kan namelijk enorm verwarren; mijn ervaring in het verleden. Maar vraag dan dus om de context erachter. Tijdens of desnoods in een volgend gesprek. Zo ook, kan het woord 'accepteren' al voor enorme verwarring zorgen.

Anoniem • 12-10-2026

Rapporteer

Toch heb ik het gevoel dat hier voor sommige mensen iets kan ontbreken. Ik zit nu 2 jaar in een burnout en ben na een half jaar gaan opbouwen, ook qua werk. Niet wetende dat ik vol door mijn grenzen beukte omdat ik simpelweg nooit anders gedaan heb. Ik dacht het te accepteren maar diep van deed ik dit niet en push te ik door Na deze tijd stopte ik helemaal met werken. Toen dacht ik nu ga ik echt herstellen. En het voelde al veel beter maar toch ging ik steeds over mijn grens hoe beperkt die ook is en hoe veel ik ook rustte. Ook hier dacht ik het te accepteren maar deed ik dit diep van binnen niet door te grote activiteiten aan te gaan. In afgelopen mei las ik het boek De burnout reset en besefte me dat ik nooit genoeg rust nam en dacht ik zit nog steeds constant over mijn grens ik neem nog een stap terug. Ik voelde na een maand me voor het eerst echt rustig en fijn en in de afgelopen 5 maanden is dit gevoel heel langzaam uitgebouwd. Ik had eindelijk volledig geaccepteerd dat dit is wat het is en ik echt laat het er zijn en het duurt zolang als het duurt. Maar nu komt het voor mij, doordat mijn vriendin er helemaal door heen zit hebben we besloten tijdelijk wat afstand te nemen. Ik woon nu bij mijn ouders thuis. En hier besef ik me, dat ik in de afgelopen maanden het al veel beter deed maar nog steeds elke dag tot aan mijn grens ging of eroverheen. Elke ochtend de kinderen, vaak in de middag en dan ook weer in de avond. Dat zijn momenten die eigenlijk te lang duren waardoor ik heel zwaar belast werd. Ookal berustte ik me helemaal in de situatie en accepteerde ik dat het zolang gaat duren als het duurt. Ging ik keer op keer tot of over mijn grens simpelweg omdat het niet anders kan met kinderen en omdat ik dat echt niet voelde. Ik las de laatste posts van kakikhebeen burnout en het boek van Ernst ellis en besloot te gaan leven als een koe in de wei. En ik begin me te voelen zoals ik nog nooit heb gedaan. Ik voel rust, ik slaap beter ik voel me soms echt intens ontspannen. Nog steeds belast ik mezelf door met mijn ouders te praten soms met de kinderen te zijn maar met een maximale duur en niet eroverheen. Of ik echt op de goede weg moet ik nog meemaken, maar ik denk het wel. Wat ik probeer te zeggen is zelfs als je helemaal berust in de situatie en de situatie volledig accepteert. Kan je nog steeds dingen doen die niet goed voor je lichaam en dus voor je herstel zijn. Het zelfde geld als je een trauma hebt denk ik, het kan nodig zijn om hier naar te kijken voordat je rust kan vinden, ipv jezelf er alleen in te berusten. Dit is naar mijn ervaring maar ik denk dus wel belangrijk.

Burnoutboy • 16-10-2026

Rapporteer

Een nuance is belangrijk denk ik in dit soort berichten. Want volgens mij kan het in sommige situaties wel degelijk helpend zijn om verder te zoeken. Dit soort teksten kunnen ook de andere kant op werken. Je kunt ook te ver doorschieten in het maar moeten accepteren en niet meer verder kijken naar hulp, die je in bepaalde gevallen wel degelijk nodig hebt. Accepteren heeft mijn inziens een grens. Hulp zoeken of aannemen hoeft niet altijd vanuit de gedachte te zijn dat de situatie NU anders moet zijn. Hulp of antwoorden zoeken betekent niet altijd dat je de situatie niet accepteert. Je kunt ook doorslaan in accepteren en daarmee juist belangrijke zaken over het hoofd zien. Soms is er wel degelijk een verklaring en daarmee oplossing te vinden. En ja, je kunt ook doorslaan in het zoeken naar antwoorden. Volgens mij is een balans hierin gezond.

Anoniem • 16-10-2026

Rapporteer

In reactie op Ax

Lieve Ax, sorry ik had dit bericht blijkbaar over het hoofd gezien. Dank je wel voor jou mededeling hierover. Jij zit natuurlijk ook in een hel en zat ook heel diep. Ik ben blij dat je ietsje beter bent. Wat was jou grootste angst? Die van mij is echt om gek te worden, als dat niet al zo is?! Ik kan geen vat meer hebben op mijn gedachten, denken, overanalyseren. Maar ik doe het niet! Mijn brein doet gewoon zijn eigen gang en ik ben zo zo bang! Alsof ik helemaal de controle verlies, over mijn denken, over mijn handelen, over mijn zijn. Ik ben niet meer helder en er komt niets binnen van wat mensen vertellen over hoe ik dingen moet aanpakken. Meta denken, in mijn hoofd straat er een radio aan en ik voel nergens veiligheid, niet bij mijn vriendin, niet bij mijn ouders nergens niet. En dat maakt het zo zo eng voor mij. Ik ben zo zo zo moe hiervan dat ik niet meer kan geloven dat dit ooit goed kan komen en zelfs niet met medicatie, ik ben zo bang voor die sufmakende dingen omdat hoe vermoeider ik ben hoe dieper ik in mijn denken denken angst denken denken ga. Maar mijn verhaal heb je nu wel verschillende keren gehoord… Dank je wel voor de moed in te spreken. Is het normaal dat door de mentale uitputting jou eigen gedachten jou ten onder laten gaan? Elke positieve gedachte komt er een stemmetje die zegt ‘ nee je bent niet meer helder en je begrijp het toch niet’ of dat je denkt van is dat nu waar of niet waar. Zo de hele dag door..

Anoniem • 16-10-2026

Rapporteer

In reactie op Anoniem

Volgens mij heb ik die nuance wel toegevoegd en sluit mijn oorspronkelijke tekst precies aan op wat jij zegt ;p. Hulp toelaten is niet alleen goed, het is volgens mij noodzakelijk. Want alleen je patronen doorbreken is echt verschrikkelijk moeilijk. Het doel moet alleen niet zijn om zo snel mogelijk van de klachten en pijn af te zijn, maar om ze op een andere manier te leren dragen. Accepteren is mijns inziens niet niks zitten doen. Het is toelaten dat er bepaalde dingen zijn die je nu niet kunt veranderen. Stoppen met vechten tegen de werkelijkheid en binnen die werkelijkheid kijken wat er kan. Controle leren loslaten over dingen waar je geen controle over hebt. Het betekent niet dat je gewoon schijt moet hebben en niet meer "mag" zoeken naar verbetering. Of dat je niet de 'juiste' dingen moet gaan doen die helpen - zelfzorg, pacing, therapie zijn allemaal essentieel. Voor mij betekent acceptatie dat je aanvaardt dat er geen quick fix is. Dat je je nu rot, bang, boos, verdrietig, etc. voelt zonder dat je dat gevoel wegdrukt.

Ax • 16-10-2026

Rapporteer

In reactie op Anoniem

Is dit Corrado? Je had er geen naam bij gezet ;)

Mijn grootste angsten zijn om alleen te zijn, en om nooit meer beter te worden. In het begin van mijn burn0ut was mijn allergrootste angst dat ik mijn partner zou verliezen. Toen dat een dik half jaar geleden gebeurde, voelde het echt alsof ik zou sterven. Moeilijk anders uit te leggen, mijn zenuwstelsel dacht dat ik in levensgevaar was als hij weg zou gaan dus toen hij wegging, leek het alsof ik het niet kon overleven. Daarbij ook nog alle andere pilaren kwijt - huis, financiële stabiliteit, baan - en dus kon ik me ook niet meer veilig voelen. Echt nul. Mijn ouders mochten mij niet eens aanraken, dan raakte ik al in volledige paniek (en ik heb nooit eerder paniekaanvallen op dát niveau gehad, echt verschrikkelijk, trigger warning - ik wilde niet meer leven). Dus ik herken wat je zegt dat je je nergens veilig voelt.

Daarom was medicatie voor mij ook echt een noodzaak. Ik heb toen olanzapine gekregen (daar ben ik nu weer van aan het afbouwen), en ik ben gestart met antidepressiva tegen angst en ernstige depressie. Want ik herken ook wat je zegt, de gedachten voelen zó echt. De gedachten voelen zó naar. Het voelt alsof het leven nooit meer goed gaat komen. En niemand kan je ervan overtuigen dat dat niet zo is. Misschien stelt het 5 minuten gerust (maar meestal niet); maar het helpt niet echt. Je gelooft het niet. De gedachten nemen je volledig over.

Ik weet niet of 'normaal' het juiste woord is, dat je gedachten je ten onder laten gaan, maar het is wel verklaarbaar. Jouw zenuwstelsel zit volledig in gevarenmodus. Het denkt dat je in levensgevaar bent, wat jij ook zegt, je voelt je nergens veilig. En dus probeert je brein controle over de situatie te krijgen door allerlei doemscenario's te voorspellen, zodat je je daarop kunt voorbereiden. Dat is die stem in je hoofd die zegt 'Nee je bent toch niet helder'.

Het enige wat ik je kan adviseren: zoek de juiste, emotieregulatie of lichaamsgerichte therapie (maar wel van een 'echte' psycholoog met verstand van zaken!); oefen met mindfulness (ik vond de oefening "Zitten als een berg" (oid) van de VGZ mindfulnessapp heel fijn in mijn diepste dalen) en defusie (afstand nemen van je gedachten, is een vaardigheid die echt te trainen is).

Je hersenen spuwen geen feiten. Het is een voorspelmachine die je probeert voor te bereiden op het allerergste wat er kan gebeuren. En eigenlijk komt die werkelijkheid nagenoeg nooit uit - en als het wel gebeurt, zoals bij mij met mijn angst om mijn partner te verliezen, kom je erachter dat je zelfs dát overleeft. Want ik ga inderdaad door een hel. Ik heb het nog nooit in mijn leven zó zwaar gehad. En toch leef ik nog.

Ax • 16-10-2026

Rapporteer

In reactie op Ax

Hey Ax, ja dat was ik.

Ja het lijkt alsof mijn brein het ook opgeeft. Die put mij zo hard uit dat ik in een depressie belandt. Want als ik dan mijn ogen wil sluiten om te mediteren blijft mijn brein in een staat van een diepe trance met geen focus, alleen doom doom doom, ik kom niet in een diepe rust of zelfs een gewone rust want het is mij veel te eng daar in mijn hoofd. Ik ken iemand die zo diep heeft gezeten in een burn out tot zelfmoord toe en er nu uit is, als hij mij dingen vertelt en handvaten geeft neemt mijn brein dat niet meer op. Voor even dan..zoals je zei- voor 5 min. Nadien kom ik terug in een doodsangst en dan denk ik nog steeds van : nee dat kan niet, ik kan hier nooit uitkomen, ze moeten mij opsluiten en platspuiten want ik kom niet uit mijn hoofd’ allemaal vreselijke overdreven cenarios dat ik tegen mezelf zeg van ‘ ik moet nu echt gaan’ ik kan zo niet meer verder leven. Maar daarna ben ik weer aan het denken van hoe gaat het sterven dan zijn..bah al die gedachten en denken putten mij zo uit en ik sta ernaar te kijken. Ik heb het door dat ik zit te denken en word ik er nog zotter van op een manier van ja ik wil gewoon mijn kop neerleggen en slapen, aub slapen! Maar dat gaat niet want die brein gaat gewoon door als een trein. Ik krijg hier rillingen van!

Ik had risperdal gekregen en die heeft mijn hersenmist nog erger gemaakt. Ik wist helemaal niet meer waar ik stond! Dus ook weer in paniek. Ik weet niet hoe bij jou die olanzapine mee valt, maar ben je dan niet overdreven afwezig? Nog meer dan je al bent met de BO?

Corrado • 16-10-2026

Rapporteer

Zoek niet meer naar een oplossing

Reacties

Plaats reactie