Pff even spuwen. Ik word zo gek van mezelf... Ik voel me de hele dag door zo bóós en ik reageer dat, nu ik bij mijn ouders woon tijdelijk, de hele tijd op hen af. Ik vind mezelf echt verschrikkelijk naar en tegelijk kan ik het allemaal totaal niet beheersen. Vaak is het als ik te veel in mijn pijn en verdriet getriggerd wordt (na 9 jaar relatie gebeurt dat de hele dag door, omdat mijn hele volwassen leven met mijn ex was en aan letterlijk ALLES een herinnering met hem kleeft) dus mijn emotionele lontje is als het ware heel kort. En met mijn ouders kom ik weer in een ouder-kind-rol, waardoor ik me echt als een puber gedraag. Ik voel me ook verschrikkelijk afhankelijk en klein, terwijl ik als 29-jarige gewoon zelfstandig wil zijn en zelf de regie wil houden. Maar ik kan niks doen of nergens naartoe zonder door mijn ouders geholpen of gebracht te worden. En ik ben ook zo boos op mijn ex. Niet omdat ik hem haat. Niet omdat hij een slecht persoon is. Maar omdat ik dacht dat we samen oud zouden worden en dat we elkaar door dik en dun zouden steunen, en hij dat niet kon. Doordat hij me zoveel pijn heeft gedaan terwijl ik al helemaal onderuit geschoffeld was. En ik ben boos op de zorg en op de wereld. Zoveel boosheid omdat ik niet eerder geholpen ben zoals ik geholpen had moeten worden (ook voor ik uitviel, heb ik al meerdere keren aan de bel getrokken omdat het niet goed ging - maar het was allemaal symptoombestrijding, terwijl ik rondliep met ongediagnosticeerde ADHD en een zenuwstelsel uit balans). Boosheid naar iedereen die niet aanvoelt wat ik nodig heb, hoe onredelijk dat ook is. Boosheid naar de maatschappij omdat mensen zo tactloos en gemeen kunnen zijn. Boos dat de wereld zo fucking hard is. En ik word er helemaal gek van. Ik doe zo onaardig. Ik doe zo kortaf. En als ik er niet op een of andere manier de ruimte aan geef, door in de lucht te slaan en schoppen, met kussens te gooien of te schreeuwen, dan ontplof ik ergens. En eigenlijk volgt er altijd direct een enorme huilbui. En dat is zo vermoeiend. En ik voel me zo schuldig naar mijn ouders want ze doen alles voor me en ze zijn mijn grote redding en alles wat ik doe is boos op ze zijn om de kleinste kutdingen. Ik wil dat niet. Ik wil niet meer boos zijn. Ik wil niet meer rouwen. Ik wil mijn relatiebreuk niet meer moeten verwerken. Ik wil niet meer ziek zijn. Het voelt zo fucking oneerlijk allemaal...